07. Tıkınırcasına Yeme Bozukluğu Farmakoterapisi: Lisdeksamfetamin

Şimdi, TYB tedavisinde uyarıcıların kullanımı hakkında konuşmalıyız.

Bu konu, lisdeksamfetaminin tıkınırcasına yeme bozukluğu tedavisinde incelenmesi ve 2015 yılında FDA onayı almasıyla önem kazandı. Hem kısa vadeli hem de uzun vadeli çalışmalar, plasebo kesme çalışmaları ve lisdeksamfetaminin açıkça etkili olduğunu gösteren güzel bir çalışma bütünü var. FDA endikasyonu olmasına rağmen, gözlemlenen etkilerin geniş yelpazesi, tıkınırcasına yeme bozukluğu için diğer ilaçlarla gördüğümüz etkilerle nispeten benzer eğilimde.

Lisdeksamfetaminin daha etkili olduğu muhtemelen doğru değil, ancak etkisi olan bir alternatif. Muhtemelen farklı etki mekanizmalarına sahip ve bu, farklı bir şekilde çalışabilecek bir şey olması kavramsal olarak çekici. Tıkınırcasına yeme bozukluğu için faydalı. Aynı zamanda kiloda da bazı değişikliklere neden olabilir.

Özellikle tıkınırcasına yeme bozukluğu olan DEHB’li kişiler için farklı eşlik eden hastalık faydaları potansiyeline sahip. Bu oldukça yaygın bir komorbidite ve lisdeksamfetamin kullanımı her iki durumu da ele alabilir. Öte yandan, endişelenmeniz gereken şey bağımlılık kaygılarıdır. Tıkınırcasına yeme bozukluğu dahil yeme bozuklukları olanlar için nispeten yaygın olan başka bir komorbidite de madde kullanım bozukluklarıdır. Bu durum, tıkınırcasına yeme bozukluğu için reçete kararlarınızı ciddi şekilde etkilemelidir.

Tedavi süresinin önemli bir yönünü gösteren lisdeksamfetamin hakkında özellikle güzel bir çalışmamız var. Bu, 400’den fazla kişinin kaydolduğu büyük bir çok merkezli çalışma. Kişiler günde 50 veya 70 mg lisdeksamfetamin ile tedavi edildi ve bu çalışmadaki herkes gerçek ilacı aldı. İlk altı aylık tedaviden sonra, ya lisdeksamfetamin ile devam etmek ya da eşleşen plasebo hapı almak üzere randomize edildiler. Bunlar, tıkınırcasına yeme davranışı tamamen duran veya belirgin şekilde azalan kişilerdi. Böylece, semptomlarının geri dönüp dönmediği veya iyi durumda kalıp kalmadıkları takip edildi.

Çalışma, lisdeksamfetamine devam etmenin büyük çoğunluğu iyi klinik iyileşme durumunda tuttuğunu gösterdi. Ancak plaseboya geçenler için, tıkınırcasına yeme semptomlarının nüksetme olasılığı oldukça yüksekti. Bu, o örneklemde sıkça meydana geldi. Bu, klinik açıdan çok yararlı bir veri noktası çünkü en azından aylar boyunca birisi ilaçtan fayda görüyorsa ve almakta olduğu faydayı almaya devam etmesini istiyorsanız, muhtemelen ilaca devam etmeleri gerektiğini savunuyor.

Bunun bir lisdeksamfetamin etkisi olması pek olası değil. Bence bu, tıkınırcasına yeme bozukluğu için ilaç tedavisi etkisidir. Bulimia nervoza tedavisine de uyarlanabilir olduğunu düşünüyorum. Bu, ömür boyu tedavi anlamına gelmez. Ve bu soruya özel olarak cevap veren çalışmalarımız yok. Ancak klinik deneyim kesinlikle gösteriyor ki, TYB için ilaç alan ve bundan iyi fayda gören birçok kişi, birkaç yıl sonra ilacı bırakıp çok iyi durumda olabilir. Yani bu ömür boyu bir şey değil, ancak üç veya altı aylık tedavi hedefleyip sonra durdurmak, birçok kişi için oldukça hayal kırıklığı yaratabilir.

TYB bağlamında, ancak gerçekte tüm yeme bozukluğu tedavilerinde, ilaçlara ilişkin kararsızlık hakkında kısaca konuşmak istiyorum. Psikiyatrik tedavide bununla sık karşılaşırız. Bu, yeme bozukluğu olan kişilere yönelik farmakoterapi yaklaşımlarında, Psikiyatrinin diğer alanlarında olduğundan en az o kadar yaygındır. Genel olarak ilaç kullanımı konusunda endişeler görüyoruz. Büyük bir kısmı kilo alımına odaklanma eğilimindedir. Genel nüfus arasında psikiyatrik ilaçlar ve kilo alımı konusunda geniş bir bilgi var ve bu, ilaç kullanmayı düşünme istekliliğini gerçekten etkiliyor. Ve bence çok fayda getiren genel bir yaklaşım var.

İlk olarak, bu, zaman tanımanın özellikle faydalı olduğu bir alan; ilaçlar hakkında bilgi sağlamak, ancak birçok durumda hemen başlamak için ısrar etmemek. Bu tedavide mantıklı çünkü bir kişiyi beslenme yaklaşımlarına ve psikoterapi yaklaşımlarına başladıkları bir noktada görebilirsiniz ve bunların çok etkili olabileceğini ve biraz zamana ihtiyaç duyduklarını bekleriz. Ancak sanırım hepimiz ilaçlara başlamak için sert bir şekilde ısrar etmenin çok başarılı olmayabileceği, ancak biraz alan vermenin bunu yapabilme olasılığını gerçekten artırabileceği deneyimini yaşamışızdır.

Özellikle TYB olmak üzere tüm yeme bozuklukları için, tedavi hedeflerini netleştirmek ve kilo kaybının hasta hedeflerinde nasıl bir rol oynayabileceğini anlamak önemlidir. Anoreksiya ve bulimia tedavisinde de tedavi hedeflerinizi netleştirmek ve özellikle tedavi hedeflerinizin ilaçların bir sürü kilo alımına neden olmasını içermediğini açıklamak faydalıdır. Hastanın algıladığı dezavantajları anlamaya çalışmak çok önemlidir. Bu yine öncelikle kilo alımı hakkında tartışmalara yol açacaktır.

Ancak yeme bozuklukları tedavi topluluğunda, bu tedavilerin çoğu özel ortamlarda, grup ortamlarında ve yüksek yoğunluklu ortamlarda yapılır ve tedavi gören kişiler konuşur, ilaçlar dahil olmak üzere çok konuşurlar, bu nedenle bu durum belki de diğer yerlere göre daha etkili olacaktır.

Ve sonra, kişilerin tıbbi tedavi, psikiyatrik tedavi ve psikiyatrik ilaçlarla geçmiş deneyimlerinin neler olduğunu öğrenmek. Genellikle iyi olmamıştır. Ve özellikle tıkınırcasına yeme bozukluğu olanlar için, tedavi sırasında kilo damgalayıcı şeyler yaşama sıklığı olağanüstüdür ve bu insanları gerçekten çok etkiler. Bunun, tıkınırcasına yeme grubunda, Psikiyatri dünyasında gördüğümüz çoğu hasta grubundan daha fazla meydana geldiğinden oldukça eminim ve tedaviye başlamaya çalışırken bunu anlamak çok önemlidir.

Bu bölümde vurgulamak istediğim temel noktalar, öncelikle lisdeksamfetaminin tıkınırcasına yeme bozukluğu olan kişilere açıkça yardımcı olduğudur. Diğer ilaçlardan daha yardımcı olduğu çok net değil, ancak özellikle belki de eşlik eden DEHB’si olan ve madde kullanım endişeleri olmayan kişiler için düşünülecek yararlı bir şeydir. Ve FDA onaylıdır.

Vurgulamak istediğim ikinci temel nokta, TYB dahil yeme bozukluğu olan kişilerde ilaç kullanımını uzun vadeli bir süreç olarak düşünmenin önemidir. Ayrıca, geçmiş tedavi deneyimlerini, özellikle de tıkınırcasına yeme bozukluğu olanlarda kötü geçmiş tedavi deneyimlerini anlamanın kritik doğasını belirtmek isterim, çünkü bu son derece önemli bir klinik fenomendir.