Metin sürümü
Yeni Meta-Analiz Standart Önerilere Meydan Okuyor
Bu yeni makaleye ilk baktığımda hem şaşırdığımı hem de endişelendiğimi itiraf etmeliyim. Standart öneriyi hepimiz biliyoruz: Bipolar I depresyonunda antidepresanlar monoterapi olarak kullanılmaz.
Ne var ki bu yeni ağ meta-analizi, hiçbir antidepresanın plaseboya kıyasla anlamlı ölçüde yüksek bir maniye geçiş riski taşımadığını ortaya koydu. Monoterapi olarak kullanıldığında bile.
2014 ISBD Görev Gücü Konsensüsü
2014 yılında Uluslararası Bipolar Bozukluklar Derneği (ISBD), 60 ortak yazarın katılımıyla antidepresanlar konusunda bir görev gücü oluşturdu. Alanın önde gelen akademisyenlerinin tamamının yer almak istediği bu çalışmada varılan sonuç şuydu: Antidepresanların maniye geçişe neden olma riski fazla büyük. Hasta halihazırda bir antipsikotik veya duygudurum düzenleyici kullanmıyorsa bu risk yüksek kalmaya devam ediyor.
60 ortak yazar, nihai öneriye ulaşmak için anonim ve yinelemeli bir anket sürecinden, yani Delphi sürecinden geçti. Bipolar I için varılan kesin sonuç, antidepresan monoterapisinin maniye yol açabileceği yönündeydi. Bir parantez olarak belirtmek gerekir ki bipolar II’de antidepresan kullanımı konusunda kesin bir sonuca ulaşmak için kanıtlar yeterli görülmediğinden bu konuya değinilmedi.
PDF ve diğer dosyaları indirin
Meta-Analiz Daha Düşük Bir Risk İşaret Ediyor
Bu yeni meta-analiz, söz konusu çekinceli tutumu haklı kılacak kadar büyük bir risk olmadığını öne sürüyor. Yazarlar yalnızca plasebo kontrollü randomize çalışmaları inceledi; bu yaklaşım, antidepresanların birbiriyle ağ karşılaştırmasına olanak tanıdı.
Sonuç olarak “bu bulgular, antidepresanların kısa süreli ek tedavi olarak dikkatli biçimde kullanımını desteklemektedir” ifadesine yer verdiler. Bu yeni ağ meta-analizini, en köklü varsayımlarımızın bile belirli bir esneklikle ele alınması gerektiğinin bir hatırlatıcısı olarak değerlendirebiliriz.
Yeniden düşünmeye açık kalmalıyız. Peki bu görünürde çelişkili bulguyu nasıl açıklayabiliriz?
Farklı Bulguların Olası Nedenleri
Belki mani tanımı o kadar geniş tutuldu ki plasebo grubundakiler dahil pek çok katılımcı bu kriteri karşıladı?
Belki yalnızca geçişe daha az yatkın olduğu düşünülen bipolar II değerlendirildiydi de bipolar I inceleme dışında tutuldu?
Belki geçiş oranını düşürdüğü bilinen bir duygudurum düzenleyici veya antipsikotik kullanan hastalar mı ele alındı?
Ancak bu hastalar ağırlıklı olarak üç çalışmadan geliyordu: Amineptin veya tranilsipromin kullanan iki eski çalışma ile 2010 yılında paroksetin kullanan bir çalışma. Bu sonuncusunda maniye geçiş eşiği olarak YMRS ≥ 16 belirlenmişti; bu değer, belirgin manik belirtilere karşılık gelen oldukça yüksek bir sınırdır.
Dolayısıyla şunu hatırlatmak gerekir: Antidepresan monoterapisinin plasebodan yalnızca biraz daha fazla risk taşıdığına ilişkin bu meta-analizin temel sonucu, büyük ölçüde bu üç çalışmaya dayanmaktadır.
Venlafaksinde Daha Yüksek Geçiş Riski
Son bir klinik not olarak belirtmek gerekir: Venlafaksinin göreli riski, SSRI’lara kıyasla iki ila dört kat daha yüksek bulundu.
Yazarlar, bunun venlafaksinin noradrenerjik etkileriyle açıklanabileceğini öne sürdü. Yine noradrenerjik olan imipramin ve desipramin, maniye geçiş açısından en yatkın antidepresanlar arasında yer aldı.
PDF ve diğer dosyaları indirin
Sonuç: Gelişen Kanıtlara Açık Kalmak
Özetle bu yeni çalışma, veriler köklü hatta belki de vazgeçilmez inançlarımızı sorguladığında bile onlara açık kalmamız gerektiğini hatırlatıyor.
Kanıtların bütününe dayanın. Konsensüs arayın; ancak sonuçları esneklikle değerlendirin.
Abstract
Orijinal makalenin özeti, İngilizce olarak verilmiştir.
Switch to mania after acute antidepressant treatment for bipolar depression: a systematic review and network meta-analysis of randomised controlled trials
Vincenzo Olivaa, Michele De Prisco, Enrico La Spina, Sofia Paolucci, Giovanna Fico, Gerard Anmella et al.
Background
The potential for antidepressants to induce a switch to mania remains a major concern in the treatment of bipolar depression, but the specific risk associated with different antidepressants remains unclear. This systematic review and network meta-analysis (NMA) assessed this risk by comparing individual antidepressants with each other and with a common placebo.
Methods
In this systematic review and network meta-analysis, we searched ClinicalTrials.gov, CENTRAL, PsycINFO, PubMed, Scopus, and Web of Science from database inception up to Feb 19, 2025, with no language restrictions, for randomised controlled trials (RCTs) assessing acute antidepressant treatment in bipolar depression. The primary outcome was the rate of switch to mania after antidepressant treatment. A frequentist NMA estimated risk ratios (RRs) and 95% confidence intervals. Sensitivity analyses were performed based on treatment regimen (monotherapy or add-on), baseline severity, switch to mania definition, study setting, psychiatric comorbidity, treatment duration, non-pharmacological combinations, industry sponsorship, and risk of bias. Certainty of evidence was assessed using the CINeMA framework. The protocol was preregistered on the Open Science Framework.
Findings
Of 2434 records screened, 13 RCTs (1362 patients; 818 [60.1%] female, 511 [37.5%] male, and 33 [2.4%] not disclosed) were included in the NMA. Although some evidence of increased risk of switching to mania was observed, no antidepressant was associated with a significantly higher risk of switch to mania compared to placebo. Venlafaxine showed the highest risk estimate among antidepressants, though not statistically significant RR (4.53 [95% CI 0.47-43.25]), and was the only compound with consistent signals of increased switch in individual studies. The evidence base was larger for add-on therapy, while fewer data were available for monotherapy. Sensitivity analyses confirmed the results. Heterogeneity was low. Overall confidence in the evidence was rated as low.
Interpretation
Antidepressants remain a treatment option for acute bipolar depression, particularly as add-on therapy. Their use should be individualised, considering patient-specific profiles and other potential risks, in line with a precision psychiatry approach. Further studies are needed to clarify long-term safety.
Funding
None.
Kaynak
Oliva, V.; De Prisco, M.; La Spina, E.; Paolucci, S.; Fico, G.; Anmella, G. et al. (2025). Switch to mania after acute antidepressant treatment for bipolar depression: a systematic review and network meta-analysis of randomised controlled trials. eClinicalMedicine; 87:103413.
